“Li Dêrê” (Hesenê Metê)

Kurteya Çîroka Berhemê: 

Bilindê Zaxoyî ji ber sedemên evîneke têkçûyî û ji ber êrîşên oldaran, welatê xwe diterikîne û berê xwe dide welatekî xerîb. Rojekê li dêrekê rastî nivîskarekî Kurd tê û bi hev re qehweyekê vedixin. Bilindê Zaxoyî ji nivîskar re, ji serî heta dawî serpêhatiya xwe vedibêje ka dêreke Swêdî çawa jê re bûye stargehek...

Ew, qala têkçûyina evîna xwe ya ewil a bi “Dotmamê” re û pişt re jî terikandina welatê xwe ji nivîskar re dike.

Xalanên destgirtiya Bilindê Zaxoyî, ji hêla Bakur tên û diçin, bi hatina wan re “Dotmamê” ne weke berê ye, xuyaye wê bi lawê xalê wê re li hev tînin. Piştî hevdîtineke bêdeng û giran Dotmam dev ji wî berdide. Bilindê Zaxoyî ji ber dilşikestina evîna xwe, piştî ku beşdarî şeveke helbestê dibe, dixwaze hest û ramanên xwe bi helbestê vebêje… Di şeva ewil de Zaxoyî dixwaze wekî “Mueyed Teyip” binivîse û helbesta xwe ya tekane dihûne. Bi vê helbestê navê wî belav dibe. Helbesta wî ewqas deng vedike ku oldarên welatê wî, ji wî aciz dibin. Pêla nefreta wan ewqas bilind dibe ku agir ber didin kovara ku helbesta wî weşandiye. Ji ber gef û zextên oldaran, desthilatdarî jî wî sûcdar dibîne û li ser nerazîbûnan wî dixin girtîgehê. Bi şertê ku careke din di helbesta xwe de dev nevêje bîr û baweriyên pîroz, ew tê berdan. Lê êdî nikare di nava civatê te bi ewle bijî û ji ber zextên oldar û desthilatdariyê mecbûr dimîne ku ji axa xwe koç bike. Ji bilî terkederbûnê tu rê li ber wî namîne…

Berî ku ji welêt derkeve diçe ba şaîrê xwe û jê dixwaze ku ew qelama wî bişkîne ku ji bo careke din nenivîsîne. Şaîr ji wî dixwaze ku ew guhdariya gefên oldaran neke û berdewamiya nivîsandina helbestên xwe bike. Bilind Zaxoyî ji biryara xwe danakeve û di dawiyê de qelema xwe ji hostayê xwe re dihêle û ji wir derdikeve. Êdî terka welatê xwe dike û piştî penaberiyekê dirêj tê li Swêdê bi cih dibe.

Lê dema tê wir pêrgî êş, bêhêvîtîya wî welatî jî dibe. Bi demê re biryara xwe dide û dibê “Çi xêra vê jiyanê heye ku meriv heta kalbûna xwe bisekine.” Diçe ku xwe ji pira Dödsbro biavêje…  Di navbera mirin û jiyanê de berî ku destê xwe ji hesinê pirê berde, dengê Jama (naqosa) dêrê tê guhê wî û ew deng wî ji ser pirê ber bi xwe ve dikşîne.

Bilindê Zaxoyî tê wê dêrê lê çavê wî bi tu kesî nakeve, piştî aramiyeke bêhnvedanê diçe ber deftera mêvanan û ji soza nenivîsandinê vedigere. Di wê kêlikê de namayekê ji Xwedê re dinivîse û jê daxwaze ew hebûna xwe nîşanî wî bide û pişt re diçe li rêza pêşîn bêdeng rûdine. Piştî demekê destekî henûn ê xanimekê dikeve ser milê wî û jê dipirse ku pêdiviya wî bi alikariyekê heye an na…

Bilindê Zaxoyî xwe dispêre destê vê xanimê. Ew û Samantha dibin dostên hev, roj bi roj Bilindê Zaxoyî ji hesta xwekuştinê dûr dikeve. Samanthaya Siwêdî dibe stargeha jiyana wî û ji ber ku wê ew ji mirinê xelas kiriye, edî ew dibe dergevanê vê Dêrê…

Digel vê jî Bilindê Zaxoyî nikare xwe ji dudilîyekê xilas bike: “Lewra difikirim ku ez ji ber mela û seydayên maleke Xwedê direvim, li maleke din a Xwedê disitirim û li wir ez li rastî yeke mîna Samanthayê têm. Loma anuha ez jî ketime dudiliyekê, dudiliya ku ev kar û keramet hîkmeteke Xwedê ye û nayê famkirin. Rast bibêjim, hîn jî min fam nekiriye.”

Hesenê Metê

“Divê meriv tiştê piçûk mezin neke, ji ber ku tiştê ku Xwedê piçûk afirandiye, mezin nabe, kesek nikane mezin bike... Tiştê ku Xwedê xwar çêkiriye, rast nabe, kesek nikane rast bike. Îro bêtir dizanim ku ez ê çawa baştir ji Xwedê hez bikim, bêyî ol û bêyî pêxemberan jî dikanim ji Xwedê hez bikim.”